Adem is ons anker
Laten we in dit vierde deel van mijn blogreeks over mediteren een volgende stap in onze beoefening zetten, samen met onze adem.
Laten we in dit vierde deel van mijn blogreeks over mediteren een volgende stap in onze beoefening zetten, samen met onze adem.
Ik ben een gelukkig mens dat ik ondanks mijn beperkingen nog steeds de wereld mag ontdekken. Zo heb ik in de afgelopen week (virtueel) zeven landen bezocht dankzij negen films. Laat ik jullie meenemen op mijn ontdekkingsreis.
Jouw houding bepaalt of je wel of niet kan mediteren. Bij meditatie gaat het natuurlijk niet alleen om jouw instelling, maar het gaat er ook over hoe je erbij zit. Het is de vraag of er wel een verschil is tussen dat mentale en lichamelijke zitten.
Om te kunnen leven moet jij jezelf toestaan dat jij tijd en ruimte inneemt op deze wereld. Datzelfde geldt ook als je wilt mediteren. Wat is er nodig om jouw (meditatie-)plek op deze wereld te vinden?
Ik gun het iedereen om de geneugten van meditatie te ervaren. Welkom bij deel 1 van mediteren kun je leren, waarin ik onderzoek wat meditatie voor mij betekent en wat voor hobbels ik tegenkwam.
Ik word regelmatig door verdriet overmand omdat ik niet alles meer kan door de gevolgen van mijn dissectie. Dat is niet fijn, zoals ik weer ervaarde tijdens onze vakantie.
Ik kan de werkelijkheid niet veranderen of ik nou accepteer “wat is” of niet.
Ik kan geluk vinden in wat ik doe als ik het maar bewust doe en niet vlucht voor verveling of verdriet.
Het is fijn om alleen maar te “zijn-met- wat-is”, want daardoor ga ik volledig op in wat ik doe, waarbij (de ruis van) de wereld om mij heen verdwijnt.
Ik ben dankbaar dat ik nog leef zodat ik nu kan genieten van liefdevolle aandacht.
Ik ben blij dat de afkeuring door het UWV alleen maar betrekking op mijn werk en niet mijzelf.
Spanning is functioneel, maar te veel of te weinig kan schadelijk zijn
Door mij niet te verzetten tegen hoe mijn leven nu is, voel ik rust en geluk.
Wat ik zie, denk, merk en voel heeft niet meer betekenis dan wat het is. Een beeld. Een gedachte. Een sensatie. Dit is het. Niet meer, maar ook niet minder.
Op het pad dat ik loop voel ik mij gedragen door de wijsheid die ik van leraren ontving.
Het leven biedt betaalde en onbetaalde uitdagingen. Het is hoe dan ook hard werken.
Accepteren dat iets niet is gelukt en weer doorgaan kost niet veel energie. Boosheid en frustratie wel.
Ook al doe je stil en is het grotendeels stil om je heen, er moet heel wat tijd in aandacht verstrijken voordat het van binnen stil wordt.
Gevoelens komen en gaan. Je verwerkt ze het makkelijkst als je ze daadwerkelijk volledig omarmt.
Een van de dingen waardoor ik een gelukkig mens ben, is dat ik accepteer dat alles verandert. Ik gun jou dat geluk ook.
Het “nu” is er altijd en gaat niet voorbij, maar alle dingen die we in het nu tegenkomen gaan wel voorbij – zowel de mooie als de lelijke zaken. Geniet dus van wat er nu is.
Ik mediteer alweer een tijdje elke dag. De vraag is of dat goed of knap is. Misschien is dat alleen door ieder op zijn eigen manier te beantwoorden.
Als je onvoorwaardelijk van jezelf houdt, kan je dat ook van de rest om je heen. Dat voelt compleet. Dan voelt alles als één.
Als je hard voor jezelf bent, doe je dat met de beste bedoelingen. Koester die bedoelingen, maar koester vooral jezelf.
Ik ben wel eens gefrustreerd dat ik achteraf precies weet wat ik in een gesprek eigenlijk had willen zeggen. Ik kan alleen niets met deze gedachten want ze veranderen het verleden niet.